Author Archives: macaromin

บท 14 “เจ้าของกล้องสลับลาย” [ลานกว้างในป่า ฐานของหน่วยนักดาบ] อุตะ: โธ่เอ้ย แพ้ซะได้! โมมิจิ : อุตะ ลุกขึ้นมาได้ ไม่เป็นไรแล้วเหรอ อุตะ : ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ตัวเริ่มหายชาแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะโดนโปรยยาพิษใส่แบบนั้น เลยตกใจนิดหน่อย อาโออิ : ได้ยินมาว่าจิ้งจอกเก้าหางน่ะถนัดการโจมตีโดยใช้ยาพิษน่ะ การประลองของนายชั้นน่าจะอยู่ดูจริงๆ… อุตะ : เอ๊ะ ถ้ารู้อยู่แล้วทำไมไม่บอกก่อนล่ะ!? อาโออิ : ทำไมชั้นต้องบอกคนที่ไม่คิดแม้แต่จะถามด้วยตัวเองด้วยล่ะ มาโดกะ : ไม่ให้ความร่วมมือเลยนะ ต้อง one for all, all for one สิ? อาโออิ : นายมีสิทธิบอกชั้นแบบนั้นด้วยเหรอ อุตะ : ใครจะไปรู้ว่าหางคือชนวนระเบิดกันเล่า คุณเจ้าของร้าน ฟิวขาดทั้งๆ ที่หน้ายังยิ้มแล้วหัวเราะอยู่เลย…. แถมยังสู้ได้แบบสบายๆ ไม่ลำบากซักนิดอีก…. โธ่เอ้ย เจ็บใจจนโมโหแล้วเนี่ย! โดนคู่ต่อสู้ออมมือให้ชัดๆContinue reading “Ayakashi Mangekyo Karatogaokuri C.14”

บท 12 “เรื่องราวของอาโออิ” [เมือง ฮิคาเกะมาจิ ถนนใหญ่แห่งนึง] คาราสึเทงกู: เอาล่ะ คู่ที่สอง จากฝั่งโยไค จิ้งจอกเก้าหาง! จากฝั่งนักดาบ นักดาบหน่วยที่หนึ่ง อุตะ! จิ้งจอกเก้าหาง/อุตะ : …………. โยไค : เฮฮฮฮ…..!!! โมมิจิ : เสียงเชียร์สุดยอดไปเลยแฮะ มาโดกะ : …..ดูเหมือนทุกคนตื่นเต้นมากกว่าแมตช์ของชั้นกับคาไมทาจินะ จิ้งจอกเก้าหางน่ะเป็นคนดังก็พอรู้อยู่หรอก แต่ก็แอบเซ็งนิดนึงนะ ฮานาบุสะ : ………… โมมิจิ : หัวหน้าหน่วยฮานาบุสะครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ ฮานาบุสะ : อืม….การแข่งขันแมตช์ที่สองกำลังจะเริ่มแล้วแต่อาโออิยังไม่กลับมาเลย… โมมิจิ : จะว่าไป…อาโออิต้องลงในแมตช์ต่อไปสินะครับ ฮานาบุสะ : โมมิจิ นายไปตามอาโออิกลับมาสิ พาตัวกลับมาให้ได้ก่อนจะเริ่มแมตช์ที่สามนะ น่าจะอยู่แถวลานกว้างในป่านั่นแหละเพราะแยกกันตรงฐานที่ตั้งของงานประลองที่ตั้งอยู่ตรงนั้น โมมิจิ : รับทราบครับ ฮานาบุสะ : ฝากด้วยนะ… มาโดกะ :Continue reading “Ayakashi Mangekyo Karatogaokuri C.12&C.13”

บท 10 “เริ่มการประลอง” [ลานกว้าง(จัตุรัส)ในป่า] โฮคุโตะ: มาเลย มาเลย! คุณท่านตรงนั้น กับพี่สาวท่านนั้นด้วย การประลองระหว่างมนุษย์กับโยไคจะเริ่มแล้วนะ การประลองที่ไม่เคยมีมาก่อน อาจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ถ้าไม่ได้ร่วมพนันในครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นโยไคหรือเคโมโนทสึกิก็เสียชื่อแย่ เอาล่ะ เลือกแทงข้างไหนดี! โยไค: ต้องโยไคอยู่แล้ว! แทงหมดหน้าตักเลย! โฮคุโตะ: โอ้ ต้องแบบนั้นสิครับ พี่! สมกับเป็นลูกผู้ชายจริงๆ โยไค: ทางนี้ก็ฝั่งโยไค โยไค: เราด้วย! โยไค: ทางนี้หวังรางวัลใหญ่ ขอแทงสวนเป็นฝั่งมนุษย์! โยไค: โอ้~~~ โฮคุโตะ: ฮ่าๆๆ สนุกสนานกันใหญ่เลยนะ! โอ้ยๆ ไม่ผลักสิ! การประลองกำลังจะเริ่ม ไม่ต้องห่วงไม่มีใครหนีหายไปไหนหรอกน่า [ลานกว้างในป่า ฐานของหน่วยนักดาบ] ฮานาบุสะ: ….หนีไปจนได้….. อุตะ: อ๊า…. หัวหน้าหน่วยคาซาเนะ ไม่คิดเลยว่าจะกล้าแกล้งป่วยแล้วหายไปแบบนี้ หาทั่วสำนักงานแล้วยังไงก็ไม่เจอ มาโดกะ: หลอกกันมาได้นะว่าปวดท้อง…. ไอ้……. อุตะ: ฮ่าๆๆ มาโดกะโกรธจนน็อตหลุดแล้วContinue reading “Ayakashi Mangekyo Karatogaokuri C.10&C.11”

บท 9 “คืนก่อนหน้าการประลอง” [เขตเวทมตร์ ศาลเจ้า] ชิเซย์: โอ้…ช่างน่าตกใจจริงๆ… ที่ท่านเทพวารีจะมาที่ศาลเจ้าแห่งนี้ มิซึจิ: เราแปลกใจยิ่งกว่าที่เจ้าตื่นอยู่… ไม่ได้พบกันนานเลยนะ ชิเซย์ ชิเซย์: เรารู้สึกเหมือนเพิ่งได้พบกันไปแท้ๆ… มิซึจิ: ดูเหมือนว่าเวลาของเราสองคนจะไม่ค่อยตรงกันนะ.. จะว่าไป ช่วงนี้ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีเพื่อนสนิทเพิ่มนะ เราได้ยินเรื่องของพวกเจ้าบ้างบางครั้ง ชิเซย์: เพื่อน… จะเรียกว่าเพื่อนได้หรือไม่นะ…. เราก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน พวกเขาชอบพยายามบังคับให้เราทานอาหารน่ะ ทั้งเนื้อไก่ย่าง…. ผักจากภูเขา… เนื้อปลา… เมื่อไม่นานมานี้เราก็ได้ทานผลไม้ด้วย แต่หนึ่งในผลไม้นั้นคือลูกท้อ หลังจากนั้นพวกเราก็เลยนอนซมอยู่พักนึงเลยล่ะ* (*ในประเทศญี่ปุ่นมีความเชื่อว่าลูกท้อ (桃) เป็นผลไม้ที่มีพลังในการไล่สิ่งชั่วร้ายหรือกำจัดปีศาจค่ะ) มิซึจิ: ฮ่าๆ ได้ยินว่ารสชาติหวานและอร่อยนะ ชิเซย์: เราคิดว่าอย่างน้อยก็เป็นมนุษย์ครึ่งนึง คงไม่เป็นอะไร แต่…. มิซึจิ: เห็นเจ้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เราก็ดีใจ …. เจ้าจะไม่ลองลงไปที่เมืองฮิคาเกะมาจิบ้างหรือ ไหนๆ ก็ ไหนๆ แล้ว เราอยากให้ชิเซย์ลองกินราเมนดู ชิเซย์: รา…เมน….? มิซึจิ: เหมือนอุด้งเส้นเล็กน่ะ อร่อยดีนะContinue reading “Ayakashi Mangekyo Karatogaokuri C.9”

บท 8 “บาดแผลของคาไมทาจิ” [ฮิคาเกะมาจิ ถนนหลักสายนึง] โยไค: การทำร้ายด้วยดาบ*แบบนี้ ต้องเป็นฝีมือของพวกหน่วยนักดาบแน่ๆ! เพราะโยไคที่โดนทำร้ายมีแผลถูกมีดบาดทุกตนเลย! *(辻斬りเป็นการลอบทำร้ายกันในยุคสมัยเอโดะ โดยเป็นการทำร้ายคนที่ผ่านไปมาโดยไม่มีเป้าหมายแน่นอน) โยไค: ภายในคืนเดียวยังโดนกันไปไม่น้อย…. โผล่มาแบบไม่ทันได้ตั้งตัวตามจุดต่างๆ ของเมืองแล้วก็โจมตีจากด้านหลัง….! โยไค: รับไม่ได้จริงๆ การที่ในเมืองของเรามีสิ่งมีชีวิตอย่างมนุษย์อยู่น่ะ หน่วยนักดาบออกไป!! โยไค: จับพวกมันมัดแล้วโยนออกไป! โมมิจิ: …..มีโยไคมารวมตัวกันอยู่ไม่น้อยเลยนะครับจู่ๆ ก็โดนเรียกมาที่เมืองแบบนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคดีลอบทำร้ายด้วยดาบ…. ที่เมืองฮิคาเกะมาจิ มีคดีที่เป็นปัญหาแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยเหรอครับ…? คาซาเนะ: ไม่เลย ตั้งแต่ชั้นมาทำงานที่นี่ คดีที่เป็นคดีจริงๆ นี่ก็เพิ่งครั้งแรกเนี่ยแหละ ดูเหมือนว่าจะมีโยไคเจอคาไมทาจินอนไม่ได้สติอยู่กลางถนนน่ะ โมมิจิ: เป็นอย่างนั้นเองเหรอครับ… คาไมทาจิ แผลเป็นอย่างไรบ้าง? คาไมทาจิ: …….. ไม่เป็นอะไรหรอก แผลแค่นี้เป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเรา แล้วยาของคาไมทาจิก็ใช้ได้ผลดีด้วย โมมิจิ: งั้นเหรอ… จิ้งจอกเก้าหาง: เอาล่ะ ท่านนักดาบทั้งหลาย ถ้ามีข้อแก้ตัวอะไรก็ลองบอกสิ ช่วยอธิบายอย่างละเอียดให้พวกเราเข้าใจง่ายๆ ด้วยล่ะ ทำไมที่หลังของคาไมทาจิ ถึงมีรอยแผลคล้ายถูกดาบฟันอยู่ด้วยล่ะ? ถ้าจะบอกว่าเป็นคมจากเคียวของคาไมทาจิเองแล้วโดนบาดเพราะไม่ระวัง มันก็ไม่ใช่ที่ๆ มือตัวเองจะเอื้อมถึงContinue reading “Ayakashi Mangekyo Karatogaokuri C.8”

บท 7 “คนแปลกแห่งเมืองฮิคาเกะมาจิ” [ป่านอกเมือง] โมมิจิ: ….เฮ้อ เดินมาจนถึงสุดเขตเมืองแล้วสินะ (โมมิจิ: ไม่คิดเลยว่าแค่การอัพเดทแผนที่ จะใช้เวลาถึง7วันเต็มๆ…. ยังดีที่พวกตึกและโครงสร้างใหญ่ๆ ยังไม่เปลี่ยนแปลงนัก…. จะว่าไป เราเดินเข้ามาในป่าลึกเกินไปไหมนะ ป่าเริ่มทึบขึ้นเรื่อยๆ ต้นไม้ข้างหน้าทำให้มองไม่ค่อยเห็นเท่าไหร่….) โมมิจิเดินแหวกผ่านต้นไม้ใบไม้ที่บังตนเองอยู่… โมมิจิ:…….!!!! ต้นเมเปิ้ลสีแดง…..? (โมมิจิ: สุดยอดเลย…. เป็นต้นเมเปิ้ลสีแดงที่ยิ่งใหญ่และสวยงาม เราเข้ามาใกล้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ เรามัวแต่ดูแผนที่ ไม่ได้ดูทางข้างหน้า …. ต้นเมเปิ้ลสีแดงที่ใหญ่ขนาดนี้ น่าจะใช่ต้นที่โอนิบิบอกว่าเป็นสัญลักษณ์ของเขตเมืองสินะ สีแดงสด…เหมือนไฟที่กำลังเผาไหม้… ยิ่งดูใกล้ๆ ยิ่งรู้สึกว่าใหญ่มากจริงๆ.. ไม่เคยเห็นต้นเมเปิ้ลสีแดงที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย) โมมิจิ:…..แต่ว่า…….. ????:……. ใครน่ะ? โมมิจิ:…..! เสียง? มาจากข้างบน? มีคนอยู่บนกิ่งไม้… อะไรน่ะ? กำลังส่องกล้องสลับลาย….? โมมิจิ: ………. กล้องสลับลายนั่น…… ????: ………..!!! โมมิจิ: รอก่อนสิ! จะไปไหน…? ……. หายไปซะแล้ว … เห็นเราก็เลยหนีไปงั้นเหรอ? โยไคเมื่อครู่….. …Continue reading “Ayakashi Mangekyo Karatogaokuri C.7”

บท 6 “เริ่มงานวันที่ 2” “ฮะ… ฮะ… ! ต้องรีบหนีแล้ว…. ถ้าโดนพวกนั้นจับล่ะก็…. ต้องเข้าไปในป่าให้ลึกยิ่งกว่านี้…ไกลกว่านี้…. ” ” ฮือ…ฮือ… กลัว… ไม่นะ… ไม่อยากอยู่คนเดียว…. ขอ…ขอโทษ…. ” ” ฮะ…ฮะ… นั่นอะไรน่ะ… ในป่าลึก…. ทะเลสาบ….. ?” ” พระจันทร์….ดูเหมือนกำลังลอยอยู่ในทะเลสาบเลย…. ” ” อ้ะ… อีกฟากของพระจันทร์นั้น…. ” ” อา… อา… โล่งอกไปที ! อยู่ตรงนั้นนี่เอง ยังมีชีวิตรอดมาได้สินะ ! ” ” รอก่อนนะ…. กำลังจะไปหาเดี๋ยวนี้ล่ะ—— ” [สำนักนักดาบ ห้องส่วนตัวของโมมิจิ] ชิคิกามิเข้ามาปลุกโมมิจิให้ตื่น… โมมิจิ:……… เจ็บ อย่าจิ้มแก้มสิ เข้าใจแล้วๆ ตื่นแล้ว ฉันเป็นคนสั่งให้ปลุกให้ตื่นก็จริง แต่ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้เหรอ โอ้ยๆๆContinue reading “Ayakashi Mangekyo Karatogaokuri C.6”

บท 5 “อาหารเย็นของแต่ละคน” “เทพปีศาจ—— งู—นำมาซึ่งหายนะ—-หมู่บ้าน—-“ “บูชาเทพปีศาจ— น่ากลัว— งู—-ทุกคน—-กำลังโดนหลอก—“ “ไล่มันออกไป!—-ไล่งู—-ไป” “ท่าน——“ “ท่านชิ—- ข-โทษ ถ้า—ไม่ได้ทำ—- มันจะไม่กลายเป็นแบบนี้—“ “ถ้าไม่ได้——มันจะไม่เป็น——“ [ศาลเจ้าเล็กๆ ในเขตเวทมนตร์] ????: ……เราหลับไปในศาลเจ้างั้นหรือ… รู้สึกเหมือนฝันเห็นอะไรบางอย่าง… มีกลิ่นบางอย่างลอยมาเตะจมูก… ???:…กลิ่นเนื้อกำลังถูกย่าง… จากข้างนอกศาลเจ้า… ???: อ้ะ ชิเซย์ซัง! ตื่นอยู่สินะครับ โล่งอกไปที อาหารเย็นเสร็จแล้วผมกำลังจะมาปลุกพอดี ถึงเวลาอาหารแล้วครับ ออกมาจากศาลเจ้าได้แล้วครับ ชิเซย์: …ซานะ อยู่ด้วยเหรอเนี่ย ???: ไม่ใช่แค่ซานะ ข้าก็อยู่ด้วย เห็นมีหมูป่าตัวใหญ่ถูกจับได้ที่ป่านอกเมืองฮิคาเกะมาจิ ดูมันน่าอร่อยเลยข้าเลยขอแบ่งมา ซานะ: ไม่มีเนื้ออย่างอื่นแล้วเหรอครับ อาซึมะซัง ไม่ใช่เนื้อก็เห็ดหรือผลไม้ ผมไปหามาให้ก็ได้แท้ๆ… อาซึมะ: อะไรของเจ้า? ก่อนหน้าอาหารมื้อใหญ่ดันทำหน้าไม่พอใจซะได้ มันก็ไม่ใช่เนื้อของหมูป่าที่สิงเจ้าอยู่เสียหน่อย ซานะ: ก็ต้องไม่พอใจแหงอยู่แล้วสิครับ! คุณนี่มันไม่มีdelicacy(ความละเอียดอ่อน)*เลยนะ! อาซึมะ: เดลีคาชี…? มันคืออะไร ชื่อขนมรึ?Continue reading “Ayakashi Mangekyo Karatogaokuri C.5”

บท 4 “เมืองที่เหล่าโยไคอาศัยอยู่” [ถนนใหญ่ในเมืองฮิคาเกะมาจิ] โอนิบิ: นี่คือถนนที่ใหญ่ที่สุดของเมืองล่ะ! มีร้านค้าเยอะแยะ วุ่นวายแต่ก็รื่นเริงล่ะ อยากได้อะไรก็หาได้ทุกอย่างที่นี่! โมมิจิ: อืม… เป็นที่ที่มีพลังงานเหลือล้นเลยล่ะ โอนิบิ:มีเหล่าโยไคอยู่เยอะแยะ พยายามอย่าหลงทาง หรือไปมีเรื่องทะเลาะกับใครเข้านะ คาไมทาจิ: ใช่ๆ ก็อย่างที่บอกไปแล้ว ที่นี่ถ้ามนุษย์หลงทางเข้ามาจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ โอนิบิ: เอาอย่างงี้ไหม? เพื่อไม่ให้หลง นายจับหางของคาไมทาจิไว้สิ! ทั้งนุ่มนิ่มแล้วก็อุ่นด้วยนะ… คาไมทาจิ: เห็นหางของชาวบ้านเป็นอะไรเนี่ย!? โมมิจิ: ไม่จำเป็น คาไมทาจิ: หึย… พูดแบบนี้ก็น่าหงุดหงิดนะ โอนิบิ: งั้นเราไปที่ต่อไปกันเถอะ! โมมิจิ: ไปต่อเลยเหรอ ทำไมเราต้องรีบขนาดนั้น… [ลานกว้างในป่า] โอนิบิ: แต่นแต๊น! ที่นี่คือลานกว้างในป่า มันกว้างมากๆ ทำให้รู้สึกดีใช่ไหมละ? โมมิจิ: อาจจะไม่วุ่นวายเท่ากับในเมืองเมื่อครู่แต่ที่นี่ก็มีคนและ มีร้านข้างถนนเปิดอยู่เหมือนกันสินะ คาไมทาจิ: วันนี้อาจจะไม่มีโยไคเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นวันที่มีงานหรือวันที่อากาศดีๆ ทุกคนก็จะมารวมตัวกันที่นี่ล่ะ! นี่… เห็นถาดใหญ่ๆ ที่วางอยู่ตรงกลางลานนั่นไหม โมมิจิ: ถาด? หมายถึงแท่นแบนๆContinue reading “Ayakashi Mangekyo Karatogaokuri C.4”

บท 3 “ชาวเมืองฮิคาเกะมาจิ” – โมมิจิ:…ทางตันอีกแล้วเหรอ ถ้าแผนที่ถูกทางนี้มันต้องเชื่อมกับถนนใหญ่นี่นา… (โมมิจิ: สีก็จาง… หลายๆ จุดก็พัง… เป็นแผนที่ที่เก่าประมาณนึงเลย คงเป็นแผนที่ที่ถูกทำขึ้นในอดีตนานมากๆ มาแล้ว แล้วพวกเขาก็ใช้มันทั้งยังงั้น ท่าทางแล้วหน่วยนักดาบจะไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองเลย แม้แต่กระทั่งจะปรับปรุงแผนที่ก็ไม่ได้ทำ… บรรยากาศเมืองก็…จะเรียกว่าดีคงไม่ได้ ตอนเรียนที่โรงเรียนทหารก็เป็นสถานที่ที่ต้องคอยระแวดระวังอยู่ตลอด แต่ที่นี่มันยิ่งกว่านั้น… แต่เทียบกันกับสำนักนักดาบที่มนุษย์อาศัยอยู่ เมืองที่เหล่าโยไคอาศัยอยู่กลับดูสงบร่มเย็นกว่า ถึงจะยังไม่ได้เจอสิ่งมีชีวิตแบบโยไคเลยก็เถอะ) โมมิจิ:… เมืองที่อยู่ของเหล่าโยไค ฮิคาเกะมาจิงั้นเหรอ…? (โมมิจิ: เป็นเมืองที่น่าพิศวง…ทั้งที่บรรยากาศดูเหมือนโลกแห่งความฝัน แต่กลับรู้สึกคิดถึงอย่างไรก็บอกไม่ถูก… เป็นเพราะเมืองมันคล้ายกับญี่ปุ่นในสมัยก่อนหรือเปล่านะ…พอได้มาที่นี่แล้ว รู้สึกใจไม่สงบแปลกๆ ทั้งบ้านเรือนที่เรียงกันอยู่ หรือวิวของถนนหนทาง มันติดค้างอยู่ในใจ เหมือนกับเราเคยได้เห็นมันด้วยตาตนเองในอดีต…) โมมิจิ: หืม…? มีอะไรอยู่ที่ขา? นี่มันอะไรน่ะ? ฝุ่น…? เศษใยผ้า…? มันดูจะโปร่งแสงนิดๆ ก้อนหมอกสีดำ? หืม พอดูดีๆ แล้วมีอยู่ทุกที่เลยแฮะ มีหลายขนาดและรูปร่างด้วย…ถ้าจับดูแล้วจะเป็นยังไงนะ โมมิจิ: อ้ะ หนีไปซะแล้ว? เหมือนกันว่ามันมีชีวิตเลย…เอ๊ะ หรือว่า นี่จะคือโยไค? ลูกไฟ:โบะ! โบโบะๆ…! โมมิจิ:Continue reading “Ayakashi Mangekyo Karatogaokuri C.3”